Ze wilden dat ik een man zou zoeken en kinderen zou krijgen. Voordat ze mij konden uithuwelijken, ben ik weggegaan.
Fauzia
Hoofddorp
Fauzia is nog geen vijftien als haar leven volledig op z’n kop staat. Binnen anderhalf jaar verliest ze beide ouders. Opgroeien zonder vader en moeder, in een omgeving waar haar afkomst en geloof ter discussie staan, tekent haar jeugd diep. Toch is Fauzia vandaag vooral dankbaar. Dankbaar voor de kansen die ze kreeg, de mensen die ze onderweg ontmoette en het leven dat ze – ondanks alles – heeft opgebouwd in Haarlemmermeer.
“Ik ben geboren in Afghanistan,” vertelt ze. “Mijn moeder kwam uit Rusland en mijn vader uit Afghanistan. Dat was voor veel mensen een probleem. Niet iedereen accepteerde die combinatie.” Het zorgt ervoor dat het gezin al vroeg te maken krijgt met spanningen en onveiligheid. Als haar ouders overlijden, staat Fauzia er alleen voor. Ze is dan pas veertien en een half.
Overleven en doorgaan
Na het overlijden van haar ouders wordt Fauzia naar familie in Rusland gebracht. Daar woont ze ruim twee jaar. Het is een periode van rouw, maar ook van overleven. Ze leert al jong om vooruit te denken. Ze spaart kleine bedragen, verzamelt spullen die ze kan verkopen en probeert grip te krijgen op haar toekomst. “Ik wilde echt verder,” zegt ze. “Ik wilde niet blijven hangen in wat er was gebeurd.”
Als Fauzia zeventien is, hoort ze over mensen die naar Europa vertrekken. Ze beseft dat dit misschien haar enige kans is om zelf richting te geven aan haar leven. Met geld dat ze zelf heeft gespaard en een klein bedrag van haar moeder besluit ze te gaan. De reis is zwaar en onzeker. Delen per trein, stukken te voet en dagenlang onderweg langs de kust. Angst en eenzaamheid zijn constant aanwezig, maar Fauzia blijft doorgaan.
Haar familie keurt haar vertrek af. Als meisje wordt van haar verwacht dat ze trouwt en een gezin sticht. “Ze wilden dat ik een man zou zoeken en kinderen zou krijgen,” vertelt ze. “Voordat ze mij konden uithuwelijken, ben ik weggegaan.” Ze zegt dat ze naar een vriendin gaat, maar in werkelijkheid is ze op de vlucht. Niet alleen voor een land, maar voor een leven dat niet van haar is.
Wat betekent Haarlemmermeer voor jou?
Via Slowakije en Duitsland komt Fauzia uiteindelijk in Nederland terecht. In Zevenaar meldt ze zich bij de politie en vertelt dat ze vluchteling is. Ze blijft er één dag. “Ik kreeg een boterham met kaas en jam,” zegt ze met een glimlach. “Dat moment is me altijd bijgebleven.” Het is een klein gebaar, maar voor Fauzia staat het symbool voor veiligheid en menselijkheid.
Ze verblijft daarna in verschillende asielzoekerscentra. Het is een periode van wachten en onzekerheid, maar ook van hoop. In het AZC ontmoet ze haar man. Ze komen elkaar steeds vaker tegen en voelen al snel een sterke klik. Uiteindelijk worden ze verliefd en houden ze contact, ook als hun wegen zich tijdelijk scheiden.
Wanneer Fauzia een verblijfsvergunning krijgt, voelt dat als een keerpunt. Ze krijgt een huis in Haarlem. Voor het eerst in lange tijd heeft ze een plek waar ze mag blijven. “Ik was zó dankbaar,” vertelt ze. “Ik kon eindelijk ademhalen.”
Wat wil je anderen meegeven?
Geloof speelt een ingewikkelde rol in Fauzia’s leven. Ze kiest bewust haar eigen weg. Ze trouwt voor de gemeente en koopt een tweedehands trouwjurk voor dertig gulden. “Het ging om de liefde,” zegt ze. “Niet om regels of verwachtingen van anderen.” Fauzia is achttien en een half als ze trouwt. Inmiddels is ze bijna vijftig.
Samen met haar man krijgt ze vier kinderen. Ondanks haar moeilijke jeugd weet ze haar gezin een stabiel en liefdevol thuis te bieden. Haar kinderen studeren en bouwen aan hun eigen toekomst. “We zijn tevreden met weinig,” zegt Fauzia. “Als er brood en kaas in de koelkast ligt, zijn we al blij.”
Als haar kinderen ouder worden, wil Fauzia iets terugdoen en beter Nederlands leren. Ze begint als vrijwilliger in een bejaardentehuis en krijgt al snel een baan in de zorg. Jarenlang werkt ze met toewijding voor ouderen. Na een keizersnede wordt het werk lichamelijk te zwaar, maar haar betrokkenheid bij mensen blijft.
Via via komt ze terecht bij het cultuurgebouw CPunt in Haarlemmermeer, waar ze sinds 12 december 2011 werkt. Inmiddels al veertien jaar. “Mijn collega’s zijn als familie,” vertelt ze. “Dit is mijn tweede huis.” Haarlemmermeer is de plek waar Fauzia zich veilig voelt, waar ze wordt gezien zoals ze is en waar ruimte is voor verschillende verhalen.
True Colors betekent voor Fauzia jezelf mogen zijn, met alles wat je hebt meegemaakt. Niet hoeven kiezen tussen wie je bent en waar je vandaan komt. Haar verhaal laat zien dat veerkracht, menselijkheid en verbinding kleur geven aan een leven — ook na een moeilijke start.
