Geen dag was hetzelfde. De ene keer werkte ik aan de administratie, dan maakte ik plannen met de vrijwilligers. Soms schoof ik aan tafel bij de wethouder of hielp ik mee met de maaltijd voor ouderen. Het werk was heerlijk afwisselend. Ik genoot het meest van het omgaan met mensen. Dat maakte dat ik de leukste baan van de wereld had.

Ik was ruim 34 jaar beheerder bij Maatvast en de voorgangers daarvan. Al geruime tijd werkte ik bij Dorpshuis d’Oude Waterwolf in Vijfhuizen en sinds 2022 ook bij Dorpshuis de Vluchthaven in Lijnden. Veel mensen maakten gebruik van de dorpshuizen. Er waren altijd allerlei activiteiten en mensen konden hier hun verhaal kwijt. De coronatijd was heel naar. We merkten dat mensen deze plek echt misten. En wij misten hen ook.

We bedachten activiteiten zelf, soms kwamen bezoekers met ideeën voor iets leuks. Er gebeurde veel: bingo, paasbrunch, een handwerkclub, klaverjassen. Iedere eerste vrijdag van de maand organiseerden we in Dorpshuis d’Oude Waterwolf een maaltijd voor ouderen. Dan ontvingen we een grote groep die hier lekker zat te smikkelen. Alles werd geregeld door onze vrijwilligers. Vergis je niet, zonder die vrijwilligers waren wij niets.

Ik vond dit heerlijk werk. Ik was en ben nog steeds ook echt een mensenmens. Ik had vroeger geen specifieke opleiding gevolgd voor deze baan, maar ik had wel mijn horecapapieren en dat was heel fijn. De bewoners waren tenslotte onze gasten. Er veranderde in de jaren zeker veel. Vroeger, vóór Maatvast, werd vanuit de organisatie verteld wat je moest doen. Later waren wij als beheerders, vrijwilligers en inwoners zelf aan zet. Dat werkte veel prettiger. Iedereen voelde zich veel meer betrokken. Iedereen had het idee dat het dorpshuis ook van hen was. En dat was het natuurlijk ook.