Ik wilde open zijn, zonder zielig gevonden te worden. MrsP. hoort nu bij mij, maar ze is mij niet.
Dominique
56 jaar, Hoofddorp
Dominique is 56 jaar oud, en woont al meer dan 25 jaar in Graan voor Visch en is sinds kort oma, iets waar ze met zichtbaar plezier over vertelt. Ze woont samen met haar hondje Charlie en haar man. Ooit werkte Dominique als journalist, maar nu is ze yogadocent, en leeft ze met Parkinson.
Leven met MrsP
In augustus 2018 kreeg Dominique de diagnose Parkinson. Op dat moment voelde het bijna onwerkelijk. Een jaar eerder was haar broertje overleden, haar vader was ernstig ziek en haar man zat in een burn‑out. “Toen dit er óók nog bij kwam, dacht ik echt: gooi het er maar bij,” zegt ze. Ze was vooral opgelucht dat het geen ALS of hersentumor was. Met medicijnen zouden de symptomen hopelijk wat stabiliseren, en in dat eerste jaar leefde ze dan ook min of meer door alsof er niets bijzonders aan de hand was, op een pilletje drie keer per dag na.
Achteraf gezien waren de signalen er al langer. Haar linkerarm werd stijf, haar linkerbeen werkte niet goed mee en haar handschrift werd steeds kleiner en priegeliger. Ze dacht dat het door stress kwam. “Je gaat op je 49e echt niet denken dat je Parkinson hebt.” Dat veranderde toen haar 83‑jarige buurman vertelde hoe zijn klachten ooit begonnen waren. Ze herkende veel. Ze ging googelen en grapte nog naar haar man: “Haha, misschien heb ik het ook wel.” Dat luchtige moment werd uiteindelijk het begin van een serieus traject. De huisarts stuurde haar door naar de neuroloog, waar de diagnose werd bevestigd.
Ze werkte daarna nog een jaar door als journalist, maar de vermoeidheid werd steeds heftiger. Ze leverde uiteindelijk een half jaar in, precies in de periode dat corona uitbrak, waardoor het minder opviel dat ze minder kon doen. Toch bleef één vraag hangen: hoe vertel je iets dat zoveel impact heeft, zonder mensen te laten schrikken of medelijden op te roepen?
Omdat ze merkte dat het woord “Parkinson” vaak heftige reacties oproept, besloot ze bewust na te denken over hoe ze haar verhaal wilde delen. Als voormalig journalist nam ze daar de tijd voor. Ze wikte en woog, schreef en herschreef, tot ze de juiste toon had gevonden. In haar Facebookbericht introduceerde ze de ziekte als “MrsP”, een manier om lucht te geven, afstand te creëren en het onderwerp hanteerbaar te maken. “Het maakte het lichter,” vertelt ze. “Ik wilde open zijn, zonder zielig gevonden te worden. MrsP. hoort nu bij mij, maar ze is mij niet.”
Die manier van openheid is sindsdien een bewust onderdeel van hoe ze met de ziekte omgaat. Ze kiest haar woorden zorgvuldig, niet om haar verhaal mooier te maken, maar om het eerlijk te vertellen op een manier die ook anderen helpt. “Veel mensen zeggen: dankjewel dat jij dit zo opschrijft, want ik herken het precies. Schaamte is het ergste wat er is. Ik wil juist dat mensen zich nooit hoeven te verstoppen.”
Wat betekent Haarlemmermeer voor jou?
Dominique ontdekt yoga al in 2012, lang voordat MrsP haar leven binnenwandelt. Ze schrijft een artikel over een yogadocent en denkt: wat een mooi mens, dat wil ik proberen. Tijdens het verlies van haar broertje wordt yoga een houvast. En wanneer haar wereld opnieuw begint te schuiven, besluit ze een opleiding te volgen.
Later raakt ze betrokken bij “Yoga4parkinson” en helpt met het ontwikkelen van scholing voor docenten. Toch voelde het gek dat ze zelf nog geen les gaf. “Ik dacht: ik ga docenten begeleiden, maar ik geef zelf geen les? Dat voelde zo vreemd.”
Met spanning begint ze met lesgeven in Wijkcentrum De Nieuwe Silo in Hoofddorp. Maar haar groepen groeiden snel en inmiddels zitten beide groepen al drie jaar lang helemaal vol.
Voor Dominique betekent yoga ruimte. Ruimte in haar lijf, in haar adem, in haar hoofd. “Yoga helpt mij spanning loslaten. Je kunt rouwen, bang zijn, boos zijn… en toch nog genieten. Alles mag naast elkaar bestaan.”
In haar lessen ziet ze precies dat gebeuren. “Mensen zijn zo enthousiast. We leven allemaal met elkaar mee. Je bent niet de enige met Parkinson. En hier ben je ook niet de enige die een beetje raar is — dat lucht op.”
Wat wil je anderen meegeven?
Dominique voelt zich gezien in Haarlemmermeer, maar beseft dat dit niet voor iedereen vanzelfsprekend is. “Ik ben in een bevoorrechte positie,” zegt ze. “Mijn achtergrond, mijn taal, mijn netwerk… dat helpt. Als je hier als nieuwkomer bent, of je kent de weg niet, dan is geaccepteerd worden veel lastiger.”
Voor haar draait inclusie om iets eenvoudigs: “Realiseer je dat we allemaal mensen zijn. Met verschillende lijven en levens. Misschien kunnen we sommige dingen niet meer, maar een heleboel juist wel. Kijk tussen de beperkingen door.”
Op haar arm staat een grote tatoeage: *Carpe Fucking Diem.* “In your face,” zegt ze lachend. “Omdat het leven keihard kan zijn. Maar ook omdat je er altijd nog iets van kunt maken.” Wat ze anderen wil meegeven? “Dat je ertoe doet. Dat je genoeg bent zoals je bent.”
En haar wens voor de toekomst? “Dat ik lang fit genoeg mag blijven om een leuke oma te zijn. Dat mijn kleinkinderen later zeggen: ze was er echt. En dat we met z’n allen eindelijk leren dat geld, bezit of status niks zeggen over de waarde van een mens.”
